2011/04/04

Bortxaketak militarren artean


 (BERRIAn argitaratua 2011-04-03)



Barnean ere bai

Gatazka edo gerra egoeretan eta,‘aurkarien’artean ez ezik, armada barruko kideen arteko sexu erasoen salaketak ere ugariak dira AEBetako armadan. Eraso horiek arrasto larriak uzten dituzte biktimen egoera psikologikoan.

Garikoitz Udabe New York

Txinakoaren ostean AEBetako armada da munduko handiena, 1.385.000 kiderekin eta erreserban beste milioi eta erdirekin. Herrialde askotako gatazkatan parte hartu izan dute soldadu horiek,  baina horietako askok gerrarik zailena etxean bizi behar izan dute.

Militarren arteko sexu eraso eta jazarpenen preso izan dira, eta beraien esperientzia ere giltzapean gordetzea erabaki dute gehienek, lotsa, beldurra edo jasotako presio handiagatik eta laguntza txikiagatik.

Zibilen artean, sei emakumetik batek jasaten du sexu jazarpen edo erasoren bat, eta militarren artean, hirutik batek. AEBetako Defentsa Departamentuaren datuen arabera, 2008an Irak eta Afganistango gerretan 168 sexu eraso salatu ziren. American Journal of Industrial Medicine-n arabera, Vietnamgo gerraz geroztik military izan diren andreen %79k jasan dute sexu eraso edo  jazarpenen bat.

Defentsa Departamentuak kaleratu berri duen 2010eko azken txostenean irakur litekeenez, sexu erasoak salatzearen inguruan beldurra dago: salaketa egiterakoan emakumeen %67 deseroso sentitzen direla dio txostenak, emakume militarren %54 errepresalien edo zigorren beldur izaten dira, eta gizonezko eta emakumezko soldaduen %46k sexu eraso eta jazarpenak ez direla horren berri emateko adina garrantzitsu pentsatzen dute.

Eraso gehienak isilpean egon badira ere, badaude, tartean, barruko korapiloak askatu eta adore handiz gertatutakoa xehetasunez bozgoran kontatu duten soldaduak: Pannayiota, Kori, Mary, Rebbecha, Myla, Greg, Jessica, Sarah, Amber, Andrew eta beste izen propio asko dira ausardiaren domina jaso beharko luketenak.



Kori Cioca estatubatuarra da, eta 2005eko abuztutik 2007ra arte egon zen kosta zaintzaile lanetan. Egun batean, proba batean egindako oker baten harira, goragoko agintari batek zera esan zion  aldekide guztien aurrean: «Emakume inozo kaka zahar bat zara, eta militarron parte izan behar ez zenuke». Hor hasi zen Kori Ciocaren aurkako jazarpena.

Berarekin tematu, eta egun hartatik aurrera Ciocaren gelako atea bortxaz jo eta ikuskapena egitera zetorrela esanez behin baino gehiagotan etorri zitzaion agintari militar hura.

Neurriz kanpoko jarrera horrengatik, komandantearen aurrean salatu zuen. Baina jazarpena areagotu egin zen: erasotzailea etxe aurretik egunean hainbat alditan autoz pasatzen eta telefonoz deiak egiten hasi zitzaion, eta mehatxuak egiten. Etxera sartu eta Ciocaren ohe ondoan masturbate ere egin zen behin. Handik aurrera, burkoaren azpian aizto bat hartuta lo egiten hasi zen.

Jazarpenak amaierarik ez zuela ikusita, unitate eta taldez aldatzeko eskaera egin zuen, baina komandanteak ez zion onartu. Bisita haren trukean lan osagarri batzuk agindu zizkion gainera.

Erasotzailea edanda ikusi zuen gau askotan autoan lo egin zuen Ciocak, egin ziezaiokeenaren beldur. Ez zebilen oker: 2005eko azaro bukaeran erasotzailea soldaduaren gelara sartu eta ukitu lizunak egin zizkion. Ciocak oihu egin, eta, zorionez, beste zenbait kidek entzun egin zuten. Bultzada batez gelatik atera zuen erasotzailea. Komandanteari gertatutakoaren berri ematera joan zen lekuko eta guzti. Ez zuten jazarle eta erasotzailearen aurkako neurririk hartu.

Abenduan, bere gainekoaren  (erasotzailea) gelara joan, eta giltza batzuk berreskuratzeko agindu zioten Ciocari. Soldaduak bere kideei eskatu zien laguntzeko, baina inork ez zion kasurik egin. Gelara iritsi zenean, atearen kanpoaldean geratu zen, baina agintari militarrak iletik tiraka barrura sartu zuen, eta bortxatu egin zuen.

Erasoaren berri eman ostean, bortxatzailea zigortua izan zen, baina ez bortxaketagatik, Cioca jotzeagatik baizik: soldata eten eta 30 egunez base militarrera sartzeko debekua ezarri zioten.

Komandanteak konfidentzialtasunik mantendu ez zuenez, gainontzeko kideen isekak eta listu botatzeak jasan behar izan zituen Ciocak, horrela beste modu bateko jazarpena hasiaz. Gainera, sexu erlazioa onartutakoa izan zela esaten zuen dokumentu bat sinatzera behartu zuten.

           Medikuek soldadua aztertu ostean tratamendua behar-beharrezkoa zuela esan bazuten ere, komandanteak Saint Joseph Michiganera bidali zuen, eta hango soldaduen artean bere aurreko lankideekin jarrera ez egokiak izan zituela zabaldu zen. 60 egu-nean gizonezkoak bakarrik zeuden barrakoietan egotera behartu zuten Cioca. Ordutik, traumaren ondorengo estresa, antsietate arazoak eta aurpegiko nerbioetan hainbat arazo ditu.



Gerran jazarria

Mary Gallagher sarjentuak 2009an Irakera joan behar izan zuen Air National Guard-en kide moduan.

Azaroaren 5ean, beste soldadu batek etxera eramango zuela esan zion. Gallagherrek baietz erantzun zion. Baina etxerako bidea hartu beharrean, toki bakarti batera eraman zuen, eta musukatzen saiatu zen. Mary Gallagherrek uko egin zion, eta jarrera horren berri emango zuen mehatxua egin zion. Asko haserretu zen soldadua ezezkoa jaso ostean. Gallagherrek mehatxua bete, eta gertakarien berri eman zion komandanteari. Ezin zuela ezer egin erantzun zion, ordea, agintari militarrak.

Handik bi egunera, soldadu kidea bere gelan sartzen saiatu zen «ez dakizu zer galdu zenuen» esanez, eta telefonoz deika hasi zitzaion etengabe. Berriz ere gertatzen ari zitzaionaren berri eman zuen, baina ezin zutela ezer egin erantzun zioten, «baten hitza bestearen
kontra» zelako.

Azaroaren 12an, Gallagher komunean harrapatu, hormaren kontra jarri, galtzak eta kuleroak indarrez jaitsarazi eta aluan ukituak egin zizkion. Aurretik jasotako erantzunak ikusita, ez zuen horren berririk eman.

Bi aste pasatu zirenean, komandanteak bulegora deitu eta azaroaren 5ean gertatutakoaren xehetasun gehiago eskatu zizkion. Orduan eman zion jasandako azkeneko erasoaren berri. Erasotzaileari Gallagherrengana gerturatzeko debekua jarri zioten.

Deklaratzera joan behar izan zuenean, erasoaren berri zergatik hain berandu eman zuen  aurpegiratu zioten. Gallagher sarjentuari estres postraumatikoa diagnostikatu diote.



Gizon zein emakume

Greg Jeloudov armadako soldadu bat da, eta 2009ko maiatzaren 17an bortxatu egin zuten barrakoietan.

Komandanteari horren berri eman zionean, barre egin zuen. Beste sarjentu batzuen aurrera eramanarazi, eta «kaka zahar honi sinesten al diozue?» bezalakoak entzun behar izan zituen. Handik bi egunera, homosexual zela eta hori praktikatzen zuela esanaraziz dokumentu bat sinarazi zioten. Ondorioz, militarren artean indarrean zegoen Don’t ask, don’t tell (ez galdetu, ez esan) legea betearaziz, armadatik bota zuten. Trauma ondorengo estresa du Jeloudovek, eta tratamenduan dago.

Jessica Nicole Hinves aire armadako kide bat da, eta 2009an lankide batek bere gelan bortxatu egin zuen. Erasoa salatu ostean, bortxatzailearen lagunek jazarpen kanpaina bat antolatu zuten Hinvesen aurka. Komandanteak, berriz, salaketa baztertu egin zuen, eta erasotzailea diploma batekin saritu zuen, pilotu abileziengatik.

Rebbecah Havrill ere soldadu kide batek bortxatu zuen. Beste base militar bateko kapilauarengana babes bila joan, eta horrek esan zion mezatara gehiago joan behar zuela; «seguruenera jainkoaren nahia izango zen zu bortxatua izatea», gaineratu zuen.

Antzeko milaka gertakari daude AEBetako militarren artean. Zorionez, egunero ari da berritzen eta osatzen salatzaileen zerrenda, baina oraindik gehiengoa dira bakardadean, isilean zauriturik geratzea erabakitzen dutenak. Barrakoietako horma hotz mutuak horren lekuko dira.



Brittany L.Starburg ·
SWAN Service Women’s Action Network elkarteko politika aditua

«Politika gogor eta erradikalak hartu beharra daukate»

SWAN elkartea emakume militarren artean sexu eraso edo jazarpenen bat jasan dutenei laguntza eskaintzen dienetako bat da, baita armada barneko politikak aldatzeko lanean ari den sarea ere.

G Zenbat sexu bortxaketa izaten dira urtero militarren artean?
E
 2010ari buruz Defentsa Departamenduak egindako txostenaren arabera, 3.158 bortxaketa eta sexu eraso berri jaso zituzten. Baina horrekin batera, erasoen %80 ez dela salatzen esaten du txostenak. Beraz, oso zaila da urtean zenbat izaten diren esatea, baina txostenak aipatzen dituenak baino milaka batzuk gehiago dira, 19.000 inguru 2010ean.

G Handitzen ari al da kopuru hori?

E Bai. Egia da gero eta kasu gehiago salatzen direla, eta horrek ere eragina du. Baina kontua da ez dela kopuru hori gerarazteko nahikoa egiten.

G Erasorik gehienak emakumeen kontrakoak dira, baina gizonezkoen aurka ere gertatzen dira.

E 2009ko datuen arabera, VHA, Beteranoentzako Osasun Zerbitzuetan, 65.264 pertsonei eman zitzaien sexu jazarpenengatik zerbitzuren bat. Horietatik %60 andreak ziren, eta %40 gizonezkoak.

G Zeintzuk dira eraso horien berri ez emateko arrazoiak?
E
 Zibilen artean gertatzen den bezala, lotsagatik, deserosotasunagatik, beraien errua izan dela iruditzen zaielako… Militarren munduan halako erasoen berri emateko bi modu daude: mugatua eta mugagabea. Mugatua denean ez dago jazarpenik, ez du inork ezer jakingo, biktimak beharrezko laguntzak jasotzen ditu, baina modu konfidentzialean. Mugagabean, berriz, denek dute zuk egindako salaketaren berri.

Baina zer gertatzen da? Askotan zure erasotzailearekin lanean jarraitu behar izaten duzula. Beste zenbaitzuetan, zuk modu mugagabean erasoaren berri eman ostean, zure kideek zalantzan jartzen dute zuk esandakoa, eta horren ondoren hasten dira zurrumurruak... Hori dena ez pasatzearren, asko dira erasoak ez salatzea erabakitzen dutenak.

G Sexu eraso bat jasatean goiko mailako zure agintariei eman beharko zaie gertatutakoaren berri. Zein izaten da horien jarrera?

E Zenbait komandantek salaketa horiek oso serio hartzen dituzte, eta biktimari laguntzen diete. Baina beste batzuek alderantzizko jarrera dute: ez diote sinesten salaketa jarri duenari, edo akaso erasotzailearen lagunak izaten dira. Emakume militarrak ezin du Poliziarengana jo, mundu  zibilean bezala. Eta zenbait komandante ez dira batere objektiboak.

G Eta soldaduen artean zein izaten da jokabidea orokorrean?

E Liderrak daukan jokabideak askotan eragin zuzena izaten du taldean. Zeure buruak sexu erasoak ez dituela sekula onartuko esaten badu, normalean soldaduek jarrera hori babesten dute. Baina zenbaitzuetan alderantziz gertatzen da, eta hor sortzen da arazoa. Emakumeen kasuan estereotipo asko daude, eta oraindik ez daude erabat onartuak militarren munduan. «Seguru asko, berak nahi zuen hori egitea» eta halakoak entzun behar izaten dituzte.

G Zenbat kasuk bukatzen dute epaitegietan?

E %18k baino gutxiagok. 2010 urteari dagokionez, salatutako 3.158 kasuetatik 529 bakarrik iritsi ziren epaitegira.

G Eta zein izaten da zigorra?

E Hori ere arazo bat da. Ez dago egindako krimenaren eta jasotako zigorraren arteko orekarik. Mundu zibilean kartzelara doa erasotzailea. Egia esan, ez da batere gogor zigortzen erasotzailea. Unitatez edo taldez aldatzea izan liteke zigorretako bat.

G Zein da biktimaren soslaia?

E Unibertsitate ikasketak bukatu gabeko emakumeak dira, normalean oso gazteak, eta ez dakigu zergatik baina emakume afroamerikarrek sexu jazarpen gehiago jasaten dute.

G Zergatik gertatzen dira hainbeste kasu militarren artean?

E Ez da militarren arazoa bakarrik, baizik eta gizarte osoarena. Mundu zibilean ere gauza bera gertatzen dela esango nuke. Lehenik, militarren artean arauak, politikak eta zigorrak desberdinak direlako kasu gehiago ematen dira. Bigarrenik, arazo kulturala dago: militarren arteko hipermaskulinitatea kontuan hartzekoa da. Emakumea ez dago onartua, eta zenbaitzuetan gutxietsia eta baztertua da.

G Erasoaren ondoren zer egiten dute biktimek?

E Gehienek ez dute horren berry ematen. Lagunen bati kontatu, akaso. Kontuan izan behar duzu, militarrak izanik, ezin dutela egun batetik bestera beraien lana utzi eta alde egin. Protokolo batzuk jarraitu behar dira. Horregatik, askotan, erasotzailea lankide bat izan bada, unitate edo taldez aldatzeko eskatzen dute.

G Zer egin du orain arte Defentsa Departamentuak kasu horiek eragozteko?
E
 Txostenak egin ditu zenbat kasu salatu diren eta zein zigor jarri diren esanez. Militarren artean «sexu erasoak ez daude onartuak » bezalako mezuak zabaltzen dituzte, baina jende askok ez ditu serio hartzen. Politika gogor eta erradikalak hartu beharra daukate, eta ez txikikeriatan geratu, eta orain arte ez dute halakorik egin.

G Sexu jazarpena jasandako 17 soldaduk Robert Gates eta Donald Rumsfeld defentsa idazkari ohien aurkako salaketa jarri dute eraso horiek saihesteko ez zutelako nahikoa egin argudiatuz.Zer iritzi duzu?

E Gure babes osoa dute. Baina atzean dagoen mezua da Defentsa Departamentua ez dela modu egokian arazo hau konponbidean jartzeko pausoak ematen ari. Politiken erreforma behar dugu, eta hau Kongresuak bakarrik egin dezake. Defentsa idazkarien aurkako salaketa hauek lagundu egingo dutela uste dut zenbait kongresukideek zer gertatzen den jakin dezaten.

G Nola laguntzen diezue?

E Asko egiten ari gara. Politikak aldatzeko lanean ari gara: kongresukideekin elkartu eta zer gertatzen ari den erakusten diegu, eta legeak aldatzeko proposatzen diegu. Biktimei laguntzeko plan nazionala ere badugu: militar ohi edo beteranoen laguntza zuzena jaso dezakete,  sperientzia berdina jasan dutenekin hitz egin eta osasun laguntzak eskuratu.

2011/03/29

Afganistango irudi gogorrak

Rolling Stone aldizkariak argitaratu dituen irudiak dauzkazue hemen. Afganistango gudan AEBko zenbait soldaduk izandako jokamoldearen erakusgarri. Oso irudi gogorrak dira. 

http://www.rollingstone.com/politics/photos/the-kill-team-photos-20110327

2011/03/28

Josu Iriondo, gotzaina New Yorken




«Bronx hiltzera kondenatua zegoen»

New Yorkeko lau gotzainetako bat da. Hiriaren eta bereziki Bronx auzoaren aldaketaren testigu eta eragile izan da. Bokazioz hasitako lanak ez du etenik «erretiroa» mundu berriak eraikitzea dela uste duen legazpiar honentzat.

Garikoitz Udabe New York

Ibarretxek galdetu omen zion behin: «Eta zu nongoa sentitzen zara?». Eta Josu Iriondok erantzun: «Euskal Herrikoa». «Pixka bat hemengoa ere izango zara?», gaineratu omen zion lehendakariak. Pixka bat baino gehiago seguruenera, ez daramatza-eta alferrik 40 urtetik gora New Yorkeko Bronx auzoan. Inguru hori benetan segurtasunik gabekoa zenean iritsi zen, baina beharra duenari modu guztietara laguntzen jarraitzen du Legazpiko gotzainak. Bere agenda inprobisazioan oinarritutakoa izan arren, San Antonio Paduakoaren parrokiako etxean esandako orduan hartu gaitu.

   Legazpin jaio zinen,36ko gerran.

E 1938an jaiotakoa naizenez, beti esaten dut gerraren umea naizela. Gerran jaio nintzen eta gerren aurkakoa naiz. Izan ere, gure garapen mentalari buruz gauza asko esaten ditu horrek: nola herriak aukeratutako pertsonek gerraren bidez bakarrik konpon ditzaketen arazoak eta ez bestela. Pentsa zenbat jende hil den gerretan: Bi Mundu Gerrak, Vietnam, Irak, Afrika… Noraino iritsi gara?

G Nola gogoratzen dituzu gerra ondorena eta zure haurtzaroa?

E Oroitzapen onak ditut. Patricio Etxeberriaz gauza asko esaten ziren, baina nik uste dut beste zenbait herritan baino maila handiagoa zegoela urte haietan gurean: garai hartako pentsatzeko moduarekin, noski, baina lan kontuak oso modu familiarrean eraman ziren... Eskola ere egin zuen; ez zuen inor kanpoan utzi.

G Zailtasun handiak izan zenituzten etxean?

E Jendeak gosea pasa zuela badakigu. Guk ere bai, baina egunero jaten genuen. Horregatik, akaso, oroitzapen onak ditut. Osasuntsu hazi ginen.

G Familia?

E Zazpi anai-arreba ginen. Baina bi geratzen gara.

G Agustindarretan sartu zinen 11 urterekin.Zergatik?

E Apaiz zoragarriak izan genituen garai hartan. Don Joanez gogoratzen naiz. 33 urterekin hil zen, apendizitisarekin. Heriotza hark hunkitu egin ninduen, baina modu onean, era baketsuan. Hortik atera zen bokazioa. Batez ere misiolari joan nahi nuen. Eta uste dut egoera hark piztu zuela barruan neukan espiritu hura.

G Apaiz izan ez bazina zer izatea gustatuko zitzaizun pentsatu izan duzu inoiz?

E Bertsolari izan nahiko nukeela erantzun izan dut (kar-kar-kar). Komunikatzaile izatea gustatu izan zait. Horixe egiten dut orain ere modu batera edo bestera!

G Oñatiko seminariotik Harora,eta handik Erromara lau urterako?

E Oso urte onak egokitu zitzaizkidan. Erromara 1958ko irailean iritsi nintzen. Castendal golkora joan nintzen urriaren 5ean, eta Pio XII.aren azkeneko bedeinkapena jaso nuen. Handik lau egunera hil zen. Ordezkaezina zela uste genuen. Atzetik Joan XXIII.a etorri zen eta aste batean ezabatu egin zuen aurrekoaren itzala. Haren agintaritza ia guztian egon nintzen. Teologia gehiago zabaldu zela esango nuke. Eliza desberdin bat ikusi nuen.



G Urte batzuk pasa dira ordutik. Gauzak asko aldatu direla esango zenuke? Eliza eta gizartearen erritmoak oso desberdinak direla dirudi.

E Nik ez nuke Eliza esango. Elizaren administrazioa esan dezakezu. Baina Eliza historiaren erritmo berean doa. Elizak historia markatzen du. Erresistentzian oinarritzen delako. Erreflexiboa izan behar du. Elizak sostengatu egin behar du.

G Elizaren funtzioaz ari zara?

E Elizak eman egiten dizu. Zuk erabil dezakezu edo ez, baina eman egiten dizu. Askea zara gero nahi duzuna egiteko. Elizari entzun iezaiozu. Gero nahi duzuna egin, baina lehendabizi entzun egiozu.

G Aita Madinaren bidez etorri zineten AEBetara.

E Preziatua zen bera. Bera bezalako beste apaiz batzuk ba ote zeuden galdetu zioten. Eta berak baietz erantzun zien, baina ez zirela bera bezain onak (kar-karkar). Eta horrela etorri ginen hamalau euskaldun. Oñatin nengoen, eta proposatu zidatenean, ez nuen zalantzarik egin!

G Middletown izeneko herrira etorri zinen lehendabizi.

E Bi urte pasa nituen han. Kontraste handiko lekua zen. Erosotasun eta aberastasunaren mundua eta justu kontrakoena, pobreena bizitzea tokatu zitzaidan. Indarkeria egoera ugari bizi izan nituen, eta asko, pertsona onek sortutakoak. Prostituzio handia zegoen. Erietxe bat zabaldu behar izan genuen gaixotasun benereoak sendatzeko.

G Apaizgotik pixka bat urruntzeko erabakia garai horretan hartu zenuen?

E Bai. Une batean Elizari eserlekuetatik begiratu nahi izan nion. Kide askok utzi zuten apaizgoa, eta horrek eragina izan zuen. Gero, esan bezala, oso inguru aberatsa zen gu bizi ginen tokia, baina ni etorkinekin aritzen nintzen lanean, laborariekin. Oso egoera gogorrean bizi zen jende hura. Eta nik ez nuen ulertzen zergatik hainbeste min eta sufrimendu. Kolpe handia izan zen niretzat. Arrazoi horregatik, beste toki batetik ikusi nahi izan nuen Eliza.

G Eta zer ikusi zenuen?

E Ikusi nuena gustatu egin zitzaidan. Ikasgai on bat eman zidan bizitzak.

G 1968an Bronxera etorri zinen. Gaurkoarekin konparatuz,oso desberdina zen?

E Nire garaiko Bronx segurtasun gabeziarena zen. Garbi esanda, pobrearen aurkako konspirazioa izan zen. Neronen garaian bezala, hemen ere etxeei su ematen zieten eta erre egiten zituzten. Ez, ordea, jendeak su ematen zielako. Kontua zen jabeek ez zeukatela zergak ordaindu beharrik hiru urte pasa arte. Aurrezten zuten diru hori ez zuten ezertan inbertitzen, eta hiru urteak pasatzean, seguruetatik dirua kobratzearren su ematen zieten beren jabetzei. Konspirazio modukoa zegoen. Bronx hiltzera kondenatua zegoen.

G Gezurra dirudi, Manhattandik hain gertu egonda…

E Bronxen hegoaldea da hau, eta garrantzitsua izan beharko zukeen, baina ez zen hala izan.

G Egoera hartan zer egin zenuten?

E Alde batetik, etxeak zergatik erretzen ziren ikertzeko eskatzen hasi ginen. Bestetik, auzoa erabat suntsitua zegoenez, hemengo elizak elkartu eta etxeak eraikitzen hasi ginen. Jendeak ordain zitzakeen etxebizitzak izan ziren. Erronka izugarria izan zen.

G Etxegileak gerora etorri ziren?

E Bai, geroago. Lurra oso merkea zen eta negozioa egin zezaketela ikusi zuten. Pentsa, erreta zegoen etxebizitza bat 40 dolarretan sal zezaketen. Gero zuk berrerai-ki zenezakeen. Baina jendea ez zen erostera animatzen, oso giro txarra zegoelako auzoan.

G Bistakoa da gauzak ez direla lehen bezala,baina hainbatek beldurra dio auzoari.

E Legazpiko sei bikote etorri ziren Bronxen hegoalde honetara. Eta, egia esan, beldur pixka bat ematen zien. Nik autoa eskatuta neukan egun horietarako, eta hala esan nien: munduko zein tokitan jartzen dizuete zuei gotzaina txofer modura? Bronxen bakarrik. Beraz, ez gara hain gaizki egongo.

G Zer-nolako arazoak ditu batez ere hemengo jendeak?

E Lanerako segurtasunik ez dute askok, eta, ondorioz, diru iturri finkorik ez daukate. Etxe berean familia bat baino gehiago bizitzea dakar horrek. Ondorioz, pozik ez egotea, eta askotan biolentzia egoerak sortzen dira. Gero, osasun esparrua dago. Asko paperik gabekoak dira, eta beldur handia diote erietxera joateari. Horri gehitu iezaiozu kalean poliziak geratuko zaituen beldurra, eta zure jaioterrira joan ezina. Depresiora bultzatzen zaitu egoerak. Hala ere, esan beharra daukat jende asko dagoela horri buelta ematen diona.

G Zer egiten duzue?

E Presentzia. Komunikazioa. Sufrimendua txikiagoa da besteekin banatzen duzunean. Eta pozak bikoiztu egiten dira. Hori da ideia.

G Astebururo egiten dituzuen gogo jardunen bidez lortzen duzue hori?

E 200 lagun izaten ditugu astebururo gogo jardun horietan. Oso emaitza onak ekarri dizkigu. Jende askori on handia egiten dio. Infernua besterik ikusten ez zutenek buelta eman diote beren egoerari.

G Baina horrek ez ditu zenbait arazo konpontzen. Arlo ekonomikoan edo beste esparruetan ere laguntzen diezue?

E Arropa, janaria, botikak... halakoetarako ere bagaude. Astero 800-1.000 pertsonari laguntza ematen diegu. Urtean 40.000tik gora dira.

G Hispanoak gehienak?

E Bai, komunitate handia dago. Baina baita afrikarrei eta afroamerikarrei ere.

G Kultura desberdintasuna handia da.

E New Yorkeko elizbarrutian igandero mezak 34 hizkuntzatan ematen dira. Aberastasun izugarria da hori.

G Eliza karismatikoa da zuena,eta norberak barruan dauzkagun gauza zoragarriak erakutsi behar ditugula diozue.Nola egiten da hori?

E Deskubritu egin behar duzu zeure burua. Sorkuntza ahalmena berreskuratu behar da. Gakoa komunikazioaren mundua da eta errespetua.



G Gu gauden tokitik bost minutuz oinez ibili, trena hartu eta Wall Streeten zaude 30 minutu barru.Zer-nolako kontrastea.

E Bai, baina haiek akaso gu baino miserableagoak izango dira. Ez dakit. Diruak ez du satisfazio hori ematen. Lo zaude eta hor ari zara pentsatzen nola dagoen Londresko burtsa, edo Japoniako merkatua, Europa… Ni berandu joaten naiz ohera, baina lasai eta ondo egiten dut lo.

G Zure egun bat nolakoa izaten da?

E Ez dakit. Badaukat agenda, baina horiek gaueko hamarretatik aurrerako kontuak dira. Bestela, batekin eta bestearekin egongo naiz, gauzak lotzen, konpontzen, baina erabat inprobisatua da nire bizitza, hitzordurik gabea. Emergentzian bizi gara beti.

G Zenbat apaiz zaudete San Antonio Paduakoaren parrokian?

E Momentu honetan bi gaude. Hirugarrenaren esperoan gaude.

G Hitz egin dezagun bokazio faltaz eta konponbideez. Estatu Batuarren hamarretik sei emakumeak
apaiztearen alde daude.

E Ez dut pentsatu nahi etsita gaudelako etorri beharko duela emakumeak. Etorri behar badu, etorriko da. Ez daukat inolako arazorik. Haiek egiten dute Elizaren lana. Egia hori da.

G Apaizei ezkontzen uztea da beste aukera.

E Ezkondutakoak? Oso ondo. Baina ez pentsa arazoak izango ez ditugunik, gehiago seguruenera. Baina, nire ustez, lehendabizi kontzientziak esnatu behar ditugu, eta bide horretan beste pauso hauek eman behar baditugu, ba, ondo dago.

G Zer diozu pedofilia kasuei buruz?

E Arazoa autoritatearen gabezia da. Etxe honetara lapur mordo bat sar liteke, baina nik inor ez dela sartuko ziurtatu behar dut. Gauza bera honetan ere: Elizak pasatzen utzi zuen asko. Hori arduragabekeria izan zen. Logikoki, jakin beharra zeukaten hori gertatzen ari zela.

G Erlijio askatasunaren herrialdean, zero gunetik gertu eraiki nahi duten meskitaren inguruan ere bada nahikoa zalaparta..

E Herrialde batzuetan, musulmanekin gertatzen da; bestetan, Eliza katolikoarekin… Badirudi ez dakit zer egingo dugula, baina beldurrak eragindako gauzak dira. Zentzurik gabekoak gehienetan.

G Beste erlijio eta liderrekin harremanetan egoten zarete?

E Ez ikaragarri, baina saiatzen gara.

G Zu eta euskal gotzainen artean badago harremanik?

E Ez, ez dago.

G Euskal Elizari erreparatzen diozu?

E Erreparatzen diot, baina ez dut parte hartzen. Eliza heldu bat da eta elkarrizketa izateko ahalmena duela uste dut. Nik konfiantza daukat euskal Elizan.

G Euskal Herrira,noiz? Oporretan?

E Uztaila Oñatin pasatzen dut, arrebarenean. Gero, ilobak dauzkat Kantabrian, eta han lasaiago sentitzen naiz, ez bainau hainbeste jendek ezagutzen.

G Erretiroan pentsatzen ari zara?

E 75 urterekin zertara erretiratzen zara? Ondo dago parrokia baten ardura ez izatea, gazteek beste espiritu bat dute, baina mundua ez da hor bukatzen. Norberak dituen indarrekin mundu berriak eraikitzen joan zaitezke.

G Atzerriko beste zenbait herrialdetan, esaterako, horretan ari zara. Zer egin nahian zabiltzate?

E Latinoamerikako zenbait lekutara iritsi nahi dut. Ari gara gauza batzuk egiten, eta gauzak egin litezkeela erakutsi nahi dugu. Dominikar Errepublikan, Ekuadorren, Bolivian; lan asko dago egiteko.

G Hemendik mugitzeko asmo handirik ez orduan?

E Hemen jarraituko dut, baina Hego Ameriketara begiratuz.

G Facebooken aurkituko zaitut?

E Ez naiz Facebooken oso laguna. Asko entretenitzen du, ordu asko pasa ditzakezu bertan, menpekotasuna sortzen du. Baina lan talde handi batekin aurkituko nauzu moduren batean edo bestean. Oso garrantzitsuak dira komunikazio modu berriak erabiltzea