Kimberly, ezer ez da berdin

Larrepetit, 2012-09-22

          Urtebete geroago, ezer ez da berdin. Orduko jendetza, orduko indarra, oihartzuna eta ikusmina ez dira neurri berean etorri. Eta urteurrenean, okupazioa giza katean, giza itxituran, bilakatu nahi izan dute.

         Kimberlyk mundua aldatu nahi du, mugimendu honek bera aldatu duen bezala. Izan ere, duela urtebetez geroztik, ezer ez da berdin. Politika gaietan beti interesa izan badu ere, Zucotti parkean sustraiak botatako Occupy mugimenduak gauzak aldatzeko ahaleginean aktiboki parte hartzera eraman du Kimberly. Ez du etenik izan orduz geroztik, eta sekulan baino indartsuago sentitzen da sinesten duen ekonomia sistema eta gizarte ereduak lortzeko bidean urratsak egiten jarraitzeko.

          Wall Streeteko egoitza eta hainbat banku ezagunetako eraikinak inguratzea zen helburuetako bat, baina poliziez osatutako hormak, oraingo honetan ere, sendo New Yorken. Zenbait musika taldek eskainitako happy birthday-ren musika notek eta Kimberlyk eta beste kideen oihuek bakarrik lortu dute horma hori gainditzea.

          Uniformedunena hausten eta hura pasatzen saiatu direnean, Donald aurkitu du parean. Elkarri begiratu diote, Kimberly polizia hesia pasatzen saiatu da bultza eginez. Ez da isildu, eta gero eta ozenago oihu egin du. Berehala, eskuburdinak jarri dizkio Donaldek eta atxilo eraman dute beste ehunetik gora lagunekin batera.

          Polizia etxetik atera ondoren, telefonoak jo dio. Donald anaia da, eskuburdinak jarri dizkion berbera. Kimberlyk erantzun egin du telefonoa. Bai baitaki beste gizarte eta ekonomia eredu batzuk posible direla jabetu araztea dela bere helburuetako bat. Etorkizunean zerbait ez dela berdin izango sinesten jarraitu nahi du, eta hori lortzeko, guztioi jarri dizkiguten eskuburdinak askatu nahi ditu. Ahalik eta azkarren, gauza askok ez baitute berdin izan behar.

Okupatu zorra

BERRIA, Larrepetit, 2012-01-28

          Eta zu zer zara?». «Ni leporaino zorretan nagoen ingeniari lizentziadun bat. Eta zu?». «Bizitza osorako zorpetuta nagoen kimika doktore bat». «Ederki izorratuta gaude orduan biok».

          «Horregatik, nire zorra okupatzea pentsatu dut».

          Education & Empowerment taldeak, Occupy Wall Streetekin batera, sartzera goazen hilabete berrian hauspoa eman nahi dion kanpaina da Okupatu Ikasleen Zorra. Hainbat helburu eta eskaera dituzte: beren zorra ordaindu nahi ez duten milioi bat unibertsitario elkartzea, 70eko hamarkadara arte bezala doako unibertsitate publikoak bueltatzea, unibertsitate pribatuen irabaziak agerian jartzea eta unibertsitarioen kredituetan interesak desagerraraztea.

          Herritarren pentsatzeko moduan, gaurdaino behintzat, normaltasun osoz hartu izan da goi mailako ikasketak egin nahi dituenak zorra (35.000 dolarretik gorakoa) egin behar duela esatea. Azkeneko 30 urteetan %900 igo dira matrikulak, eta ikasleen zorra %500 hazi da. 2010eko datuen arabera, bilioi bat dolarrekoa zen zor hori, kreditu txartelak izateagatik estatubatuarrek zor dutena baino gehiago.

          Zorra duenarentzat arazoa da hura ordaintzea. Baina kasu honetan, baita gobernuarentzat ere: langabezia tasak eraginda, gazteen, lizentziatu direnen kontsumo ahalmena dezente jaitsi baita. Batez ere, Obamak begirik kentzen ez dion erdi mailako klasean.

          Ikasleen zorrak jaisteko formulen bila abiatu dira dagoeneko. Ez dago asko pentsatu beharrik: ikasteko eskubidea bermatu denentzat, eta ikasleen kontura eta haien etorkizunaren izenean patrikak dolarrez gainezka dauzkatenei stop esan.

          Hala ere, zorra okupatzearen ideia gustatu zait. Zorren Okupen Mugimenduari indarra eman, eta herritarren esfortzuaren kontura aberastu direnei aurre egiteko, «nahikoa da» esateko erabil dezagun okupazio mota hori. Ideia hor dago. Ea nola garatzen doan. To be continued.

Harresiak eta hormak

 Larrepetit, 2011-10-08

          Irakeko gerraren aurka egindako protesten ondotik, 2003an, egun hauetakoak dira New Yorken ikusi diren antzeko mugimendurik jendetsuenak. Milaka pertsona dira Broadway etorbidean barrena «aski da» oihukatu dutenak, eta Wall Street-en botere ekonomikoarekin haserre, suminduta (modako hitza) daudela adierazi dutenak.

          Ehunka gaztek eragindako txinparta su bilakatu da milaka herritarrentzat. Telebista aurreko besaulkitik altxarazi dituzte, eta kasik egunero parte hartzen dute Zuccotti enparantzan, askatasunaren plaza gisa ezaguna orain, edo kalean antolatzen diren protestetan. Gizarte eragileek, sindikatuek, elkarteek eta herritarrek ozen egiten dute oihu aldaketa eskatuz, ardurak eta eskubideak exijituz.

           Kutsakorra gertatzen ari da mugimendua. Boston, Los Angeles, Saint Louis, Chicago, Kansas eta halako tokietaraino ere iritsi omen da. Eta, noski, agintariek neurriak hartu dituzte harresiak, hormak eraikiz.

          Harresi fisikoa aspaldi bota zutenez, poliziek egindakoak jartzen dituzte han eta hemen. Wall street izenak, harresiaren kaleak, aspaldi honetako zentzurik handiena du irailaren 17a ez geroztik.

           Oztopatzea, isolatzea du helburu. Eta horretarako badute hemen ere ondo ikasitako dantza bat: borrarena.

          Ubelduak eta zauriak eragingo dituzte, egun bakarrean 700 atxilotuz beteko dira komisariak, eta protestan ari direnak ez dira pastuako beraiek jarritako mugatik harago. Baina bada kolpez zaurituko ez duten eta helikoptero soinuz isilaraziko ez duten zerbait: herritarren oihua.

          Ez dago hori geraraziko duen hormarik. Ez Wall Street-en, eta ezta Kukutzan ere. Hor eta hemen, borrek baino min handiagoa eragiten dute gizartearen mugimendu hauek. Aginte makiladunen eta botere ekonomikodunen harresiak eraikitzeko joerari erreparatu besterik ez dago. Harresiek eta hormek erasotik babesteko ere balio baitute.