2011/10/22

19 kale beherago

Larrepetit, 2011-10-22



          Distantzia horretara, The New York Times egunkariaren egoitza nagusian zegoen albistea, ez dakit noiztik, erretenituta, geldirik, lau haizeetara zabaltzeko hitzartutako ordua noiz iritsiko. Eta gu, asko, horren zain, gertutasun horretaz batere jabetu gabe.

          Hainbeste esperotakoa, ordea, Atlantikoaren beste aldetik jaso dut, etxetik, BERRIAren online edizioan hizki handiz jarrita: «ETAk borroka armatua bukatu du». Bi aldiz irakurri behar izan dut titulua. Edo hirutan? Ez dakit. Eta salto batean, etxera deitu baino lehen, New Yorkeko euskaldun lagunei hots egin diet, ileak tente.

          Kanpoan gaude, kilometro askotara, eta maila honetako albisteak beste modu batean bizi behar izaten ditugu. Akaso, horregatik, atzerrian gertuen sentitzen dituzun eta ongi ulertuko zaituztenekin momentua konpartitzeak berebiziko garrantzia du niretzat. Familia eta lagunekin iritzi trukaketa etorri da gerora.

          Arratsaldean, Euskadi Ameriketako Estatu Batuetan saltzeko eta bultzatzeko ekitaldia zegoen prestatua New Yorken. Enpresari, kazetari, sukaldari eta politikariz osatutako taldea ibili da egun hauetan zenbait hiritan barrena.

          Buruan, Patxi. Eta oraingoan, ez du asmatu. Asteleheneko bake konferentziarena, aurretik jakina zen, eta ez zuela bidaia bertan behera utziko esana zuen. Atzoko bat-bateko albisteak urrun harrapatu du. Eta gertutik jarraitzeko, korrika hegazkina hartu behar izan du.

          Bere neurrian, baina gai izarretakoa izan zen, eta norberak taldean, bere inpresioak elkarbanatu zituen, euskarak batere presentziarik izan ez zuen ekitaldian.

          Egun desberdina izan zen, berezia, historikoa, askotan gogoratuko duguna. Baina pasa da. Bukatu da. Joan da.

          Orain, zuen txanda da. Aitzakiarik gabe, egin keinu, egin politika, hitz egin… eta bizi ditzagula egun berezi, desberdin eta historiko gehiago.

2011/10/15

Ezkondu gaitezen


Larrepetit, 2011-10-15



Horrelaxe eskatu zion Anya-k Mark-i duela hilabete inguru. Ez irudikatu eszena erromantikorik, ez zen eta halakorik egon. Bezeroei jatekoa zerbitzatzen ari ziren bitartean, sukaldeko sartu-irtenetako batean, hiruna platera eskuan proposatutakoa da.

Markek pentsatzen uzteko eskatu zion. Amerikarra da, eta gay-a. Steven bere bikotearekin bizi da 168. kalean. Anya errusiarra da, eta heterosexuala. Hiru urte daramatza New Yorken ikasle gisa.

Jatetxe berean lan egiten dute biek, eta izugarri ondo konpontzen dira. Elkarri estimu handia diote. Eta Markek ondo daki Anyak Ameriketako Estatu Batuetan legez egoteko arazoak dituela, eta irtenbideetako bat estatubatuar batekin ezkontzea dela.

Bikotekidearekin hitz egin ondoren, hori adina egiteko prest dagoela erantzun dio Anya lagun maiteari.

Herenegun joan ziren udaletxera. Jendea izugarri egoten da ezkontzeko zain. Harategira joaten garenean bezala zenbakia hartu beharra dago, eta txanda itxaron. Ordu erdiko ilara egin ostean, minutu batean ezkonduta zegoen lankide-bikotea. Aitzakia probestuz, bazkari moduko batekin ospatu zuten iruzur ezkontza. Argazkiak ateratze aldera, gero ezkontza albumean jartzeko. Garrantzitsua.

Orain, Anyak bizileku baimena edo hiritartasuna eskatu ahal izango ditu. Baina kontuz ibili beharko dute, delitua egin dutelako. Immigraziokoak edozein egunetan sar daitezke etxeko sukaldera, eta galderak egiten hasi: zein koloretakoa da zure emaztearen hortzetako zepiloa? Tatuajerik badu zure senarrak? Non? Noiz izan zenuen azkeneko sexu harremana zure emaztearekin? Erantzunak bera izan behar du, eta prestatuta dauzkate.

Gaur egun, Markek bere bikotekidea den Stevenekin bizitzen jarraitzen du, eta Anya, emaztea, egunero ikusten du sukaldera sartu-irtenean. Jatetxekoan, noski.

Ez da fikzioa. Paperak lortzeko jendeak egiten dituen benetako milaka historietako bat kontatu dizuet.

2011/10/13

Sweet home Alabama










Alabamakoa da paperik gabeko etorkinen aurka indarrean dagoen legerik gogorrena. Arizona, Utah, Georgia, Hego Karolina eta Indianako legeekin batera, auzitegian dago.

Gari Udabe New York
gariudabe@hotmail.com

          Etxea eroso, babestuta, lasai eta bero egoteko lekua izan ohi da gehienetan. Errealitatean, Alabaman, etxeko goxotasun gutxi. Etxea amets gaizto bilakatu da milaka paperik gabeko etorkinentzat.

          Henao eta Carmen Alabama estatuko Montgomeryn bizi dira, 11 urteko seme Carlos eta 6ko Guadaluperekin batera. Mexikotik paperik gabe pasa ziren, duela bederatzi urte, eta, orduz geroztik, hura dute bizileku eta etxe. Jatetxe batean lan egiten du Henaok, eta familia bateko umezain moduan Carmenek. Carlos eta Guadalupe beraien ikasketak egiten ari dira herriko ikastetxean. Ordu asko lan egiten badituzte ere, bizimodu lasaia eramatea gustatzen zaie, eta familia girokoa. Gaurdaino, ez dute inorekin arazorik izan.

          Duela astebetetik, ordea, kalera nortasun agiririk gabe ateratzea delitua da Alabaman. Atxilo eraman ditzakete Henao, Carmen eta familia osoa. Segurtasun indarrek, poliziek, norbait paperik gabekoa dela edo AEB Ameriketako Estatu Batuetan legez kanpoko egoeran egon litekeela uste edo susmatzen badute, dokumentazioa eskatuz, eta hala behar balitz atxilotuz, edonoren immigrazio egoera aztertu ahal izango dute nahi dutenean.

          Halaxe irakur liteke ur hornidura ematen duen konpainiak etxeetara bidali dituen oharretan: «Immigrazio lege berria dela eta, Alabamako Nortasun Agiria edo gidatzeko baimena ekarri beharko diguzue. Hala egin ezean, ura moztuko dizuegu».

          Izan ere, konpainia pribatuek, enpresari txikiek, argindarra eta ura emateaz arduratzen direnek, eta zabor biltzaileek duela astebetez gero debekatuta daukate Henao eta Carmenen moduko paperik gabekoekin inolako kontraturik sinatzea.

          Carlos eta Guadalupe umeak ere bete-betean harrapatu ditu erabaki honek. Lehendabiziko aldiz, immigrazio lege batek adingabeak jo puntuan hartu ditu. Horren arabera, ikastetxeek beraien ikasleen egoera aztertu beharko dute.

          Legearen arabera, dagoeneko onartu diren ikasleek ez dute paperik entregatu beharko. Eta azkeneko hamar urteetan ikastetxe berera joan den ikasleak, berriz, bere datuak eman beharko ditu, baldin eta beste zentro batera joan nahi badu. Hala eta guztiz ere, Alabamako zenbait ikastetxek, dagoeneko, jaso dute ikasle guztien inguruko informazioa. Bizitza aldaketa horren guztiaren errua aspaldian ondo ikasita zeukaten HB56 legeak ekarri die Henao eta Carmenen moduko milaka etorkin paperik gabekori. 



Epaitegien erabakien zain

          Alabamako gobernadoreak ekainaren 9an sinatu ostean, Barack Obama presidenteak eta haren administrazioak hala aginduta, Justizia Departamentua izan zen legea auzitara eraman zuenetako bat. Duela egun batzuk etorri da Blackburn epailearen ebazpena: legea balekoa da. Hala eta guztiz ere, ezabatu egin ditu paperik gabeko edonor autoan eramateko debekuaren atala eta paperik gabekoei lana eskatzea debekatzen ziena.

          Obamaren hitzetan, «estatu mailan aurrera ateratzen diren immigrazio legeak saihestu egin behar dira, horiek onartzea arazo handi bati petatxu bat jartzea bezala delako». Horregatik, nazio mailako immigrazio erreforma baten beharra ikusten du presidenteak. Errepublikanoak, ordea, ez daude ados, eta Kongresuan antzeko proposamenei trabak jartzen jarraitzen dute.

          Alabamako kasuan, eta nahiz eta legea indarrean sartuta egon, Blackburn epailearen erabakiaren aurkako helegitea jarri du Obamaren gobernuak. Baina ez da justiziara jo duen lehen aldia izan, beste zenbait estatutan ere indarrean jarri nahi baitituzte antzeko legeak.

          Arizonako SB1070 legea izan da sonatuena, eta seguruena protestarik gehiena eragin duena. Bereziki, Poliziak edonori, edonon paperak eskatzeko eskubidea izateak piztu zuen sua, arrazagatik jende asko susmagarritzat jotzeko arriskua ikusten dutelako etorkinen aldeko hainbat elkartek.

          2010eko apirilaren 23an Jan Brewer gobernadoreak proposamena sinatu ondoren, urte bereko uztailaren 29an zen indarrean sartzekoa lege gisa. 24 ordu lehenago, ordea, Susan Bolton epaileak bertan behera utzi zituen legeak biltzen zituen atalik eztabaidagarrienak.

          2011ko apirilaren 11n, berriz, Obama presidenteak hala eskatuta, Apelazio Epaitegiak atal horiek bertan behera uzteko erabakia berretsi zuen. Une honetan Epaitegi Gorenean dago kontua. Kasua aztertzea erabakiz gero, 2012ko erdi alderako erabakita egon liteke. Hauteskunde kanpaina bete-betean dagoenerako, beraz.

          Arizonan eta Alabaman bezala, Utah, Indiana, Hego Karolina eta Georgian indarrean jarri nahi dituzten antzeko legeen aurka ere egin du gobernuak. Batzuetan osotasunean, eta beste batzuetan zenbait artikuluren aurka. Kasu horietan ere epaitegien esku dago legez kanpoko egoeran dauden milaka etorkinengan eragin zuzena duen erabakia hartzea. 



Eraginak eta erreakzioak

          Alabaman indarrean sartu den legearen ondorioak zeintzuk diren astebeteko epean ikusi da: umeak ikastetxera eta helduak lantokietara joateko beldur dira, eta asko eta asko, maletak egin, eta urteetan beraien bizileku izan diren herri eta hirietatik alde egiten ari dira. Latinoamerikarrak —nahiz eta AEBetako herritartasuna izan— ofizialki susmagarriak dira Alabaman, nortasun agiria soinean eramaten ez duen edonor atxilotu daitekeen estatu bakarra da AEBetan.

          Mac Higginbotham Alabamako Nekazari Federazioko salgaietarako zuzendaria da Montgomeryn. Haren ustetan, «Ameriketako estatubatuar askok ez dituzte beraientzat nahi eguzkipean egin beharreko lan gogor hauek. Nekazari guztiongan eragina izango du». «Uzta lantzen jarraitu beharra daukagu. Baina nork egingo ditu lan horiek?», galdera egiten du sektoreko Jay Reed ordezkariak.

          Izan ere, horrek guztiak ekonomian duen eragina ere kontuan hartzekoa da. Itsas ertzean dagoen Foley herri turistikoan milaka hispanok lan egin izan dute bertako jatetxeetan, itsaski enpresetan eta baserri eta landetxeetan. Joan den asteaz geroztik, beraien haurrak ikastetxeetatik atera dituzte, dauzkaten jabetza guztiak kamioietan sartu dituzte, eta agur esan diete agian sekula berriro ikusiko ez dituzten bizilagun eta lankideei.

          Linda Harris Ingeles irakaslea da Foley Elementary ikastetxean: alde egite horren lekukoa izan da. «Epailearen erabakiaren berri izan eta nire ikasleak atetik ateratzen ikusi ditudanean bihotza hautsi zait. Pentsatu dut agian sekula gehiago ez ditudala ikusiko».

          American Federation of Teachers irakasleen elkarteko lehendakaria da Randi Weingarten. Azaldu du gurasoak kezkatuta daudela beraien haurrei ikastetxeetan zerbait gertatuko ote zaien, eta pentsatzen du «irakasleek haurren zaintzaileak izan behar dutela eta ez poliziak».

          Southern Poverty Law Centerreko zuzendaria da Mary Bauer, eta, haren ustez, «eskoletako eta gobernuko hainbat langile immigrazio agente moduko bilakatuko dira, eta hori haur eta familientzat ez da batere mezu ona».

          Egoera hori ikusita, Vianey Garcia Alabamako paperik gabeko etorkinak alde egin beharra sentitzen du. Baina, aldi berean, «traste guztiak hartu eta poliziak geratuko nauen beldurra dut», gaineratu du.

          St. Joseph's Catholic Churcheko Paul Williams apaizak dio «jendea elizara joateko ere arduratuta» dagoela. Komunitatearen %20 galdu dute azkeneko asteetan Hispanic flock at St. Margaret of Scotland Church elizan, eta «gehiagok alde egingo dute hurrengo asteetan ere. Giza tragedia da hau», dio kezkaturik Paul Zoghby bertako apaizak. «Hemezortzi urteotan bizi izan dudan gertakaririk tristeena da honako hau».

          Jose Perez 15 urteko gaztea da. 2 urte zituenetik Alabamako estatuan bizi da: «Ez daukat ideiarik ere nire Mexiko jaioterriaz. Nire gurasoek bizitza hobe bat izateko ekarri ninduten hona. Hemen geratu, eta sinesten dudanaren alde borrokatzea besterik ezin dut egin».

          Legearen aurka epaitegietan aurrera egiten jarraitzeko prest egoteaz gain, «Alabamako biztanleak mobilizatzeko, lege honen aurka eta etorkinen aldeko justizia bultzatzeko prest» daudela dio Isabel Rubiok, Hispanic Interest Coalition of Alabamako zuzendariak.

          Alabamako biztanleriaren %3 besterik ez da komunitate hispanoa. Txikia, beste estatu batzuetako %12arekin konparatuz gero. Baina kontuan hartu behar da azken hamar urteetan komunitate hau gehien hazi diren estatuen artean bigarrena dela (%145 inguru). Horixe izan da legea aurrera atera nahi izanaren arrazoi nagusietako bat. 



Gai beroa politikarientzat

          Boterean dagoen Obama presidentearentzat eta haren gobernuarentzat gai beroa izan da etorkinena legegintzaldi honetan, eta gaiak ez du indarrik galduko, ez abiatzear dagoen kanpainan, ezta hurrengo gobernuaren erabakietan ere.

          Azken urteetan atxilotutako etorkin kopuru handiena ematen ari dira azkenaldian AEBak: atxiloketak %25 igo dira, eta Obama presidente denetik 400.000 baino deportazio gehiago izan dira —hirutik bi muga legez kanpo pasatzeko saioan harrapatutakoak dira—.

          2012ko hauteskundeak ate joka datoz, eta duela hiru urtekoetan bezala, inor gutxik jartzen du zalantzan orain ere hispanoek garrantzi izugarria izango dutela hurrengo presidentea nor izango den erabakitzerakoan.

          America's Voicek egindako ikerketa baten arabera, Etxe Zurian aginte makila eskuratu nahi duenak hispanoen botoen %40 jaso beharko ditu gutxienez. Eta horretaz errepublikanoak eta demokratak ondo jabetuta badaude ere, norabide nahikoa desberdina eraman nahi dute.

          New Mexico eta Texas estatuekin batera, orain Kalifornian, Dream Act deituriko legea indarrean dago: haren arabera, paperik gabeko unibertsitarioek bekak eta diru laguntzak eskatzeko aukera dute hiru estatu horietan. Alderdi Demokratako Jerry Brown Kaliforniako gobernadorea izan da eskubide hori aitortzen azkenekoa.

          Obama Dream Act deiturikoaren alde badago ere, bere alderdi barrutik jarri dizkiote oztopoak: joan den abenduan, alderdi demokratako bost kideren kontrako botoengatik Kongresuan ez zuen aurrera egin oso antzeko lege batek.

          Errepublikanoen artean, berriz, ez du onarpenik lege horrek, besteak beste, uste dutelako etorkinak legez kanpo herrialdera sartzera bultzatzen dituela. Zorrotz daude haren kontra, baita lege horren edo antzekoen defentsan agertzen den edonoren kontra ere.

          Adibidetarako, Rick Perry Texasko gobernadore errepublikanoa eta presidentetzarako hautagaia: paperik gabekoen seme-alaba ikasleei laguntzak ukatzea «bihotzik ez izatea» zela esan zuen Floridan, duela aste gutxi, bere alderdikideen aurrean. Esan bazuen, esan zuen. Hautagai moduan aukeratzeko inkestetan izaten ari zen beherakada gerarazteko, barkamena eskatu behar izan zuen.

          Erdi bideko erabakiak hartuta geratu direnak Illinois, Kansas, Maryland, Nebraska, New York, Utah, Washington eta Wisconsin estatuak izan dira: paperik gabeko pertsonek ikasketak egiteko aukerak izan ditzaten, lege bereziak onartu dituzte, baina ez Dream Act deiturikoa. Colorado, Connecticut, Florida, Iowa, Massachusetts, Mississippi, Missouri, Oregon eta Rhode Islanden bide bera hartu nahiko lukete 2011. urtea amaitu baino lehen.

          Politikarien arteko hika-mikak aurrera jarraitzen duen bitartean, nork bere alderdi barruan gai honekiko mugak definitzen edo aldatzen jarraitzen duen bitartean, Alabama, Arizona, Utah, Indiana, Hego Karolina eta Georgia estatuetan, gorriak pasatzen etorkinek jarraitzen dute.

          Ametsak betetzen ziren herrialdera etorri ziren milaka lagun. Familiak osatuz, lan eginez eta herri bizitzan parte hartuz, egun batean etxean bezala sentitzea lortu zuten. Baina orain, ametsak zapuztuta, sorterrirako bidean jarriko dira berriro asko eta asko.

2011/10/08

Harresiak eta hormak

 Larrepetit, 2011-10-08




          Irakeko gerraren aurka egindako protesten ondotik, 2003an, egun hauetakoak dira New Yorken ikusi diren antzeko mugimendurik jendetsuenak. Milaka pertsona dira Broadway etorbidean barrena «aski da» oihukatu dutenak, eta Wall Street-en botere ekonomikoarekin haserre, suminduta (modako hitza) daudela adierazi dutenak.

          Ehunka gaztek eragindako txinparta su bilakatu da milaka herritarrentzat. Telebista aurreko besaulkitik altxarazi dituzte, eta kasik egunero parte hartzen dute Zuccotti enparantzan, askatasunaren plaza gisa ezaguna orain, edo kalean antolatzen diren protestetan. Gizarte eragileek, sindikatuek, elkarteek eta herritarrek ozen egiten dute oihu aldaketa eskatuz, ardurak eta eskubideak exijituz.

           Kutsakorra gertatzen ari da mugimendua. Boston, Los Angeles, Saint Louis, Chicago, Kansas eta halako tokietaraino ere iritsi omen da. Eta, noski, agintariek neurriak hartu dituzte harresiak, hormak eraikiz.

          Harresi fisikoa aspaldi bota zutenez, poliziek egindakoak jartzen dituzte han eta hemen. Wall street izenak, harresiaren kaleak, aspaldi honetako zentzurik handiena du irailaren 17a ez geroztik.

           Oztopatzea, isolatzea du helburu. Eta horretarako badute hemen ere ondo ikasitako dantza bat: borrarena.

          Ubelduak eta zauriak eragingo dituzte, egun bakarrean 700 atxilotuz beteko dira komisariak, eta protestan ari direnak ez dira pastuako beraiek jarritako mugatik harago. Baina bada kolpez zaurituko ez duten eta helikoptero soinuz isilaraziko ez duten zerbait: herritarren oihua.

          Ez dago hori geraraziko duen hormarik. Ez Wall Street-en, eta ezta Kukutzan ere. Hor eta hemen, borrek baino min handiagoa eragiten dute gizartearen mugimendu hauek. Aginte makiladunen eta botere ekonomikodunen harresiak eraikitzeko joerari erreparatu besterik ez dago. Harresiek eta hormek erasotik babesteko ere balio baitute.

2011/10/06

Steve Jobs-en heriotza dela eta.

          Steve Jobs, Apple konpainiako sortzailea atzo hil zela jakin genuen minbiziarekin burrukan denbora luzean egon ostean. Hauxe da Fifth Avenue ezagunean (boskarren etorbidean) dagoen Apple denda ezagunaren sarreran grabatu dudan bideoa.


2011/09/27

Besarkadak

Larrepetit, 2011-09-27




          Ez konparatu. Besarkadak eta besarkadak daude. Ez dira berdinak, ez tamainan, ez iraupenean, ez estutuaren indarrean eta ez eta esanahian ere.

          Maiztasunean ere neurtu litezke, eta nago, geure kultura ez dela oso besarkada emailea. Eskua, bostekoa edo bi masailetako musuen aldeko apustua errazago egiten dugu.

          Aldiz, gizarte estatubatuarrean, esate baterako, besarkadak errazago erregalatzen dira. Aspaldian ikusi gabekoa, betiko laguna edo ez hain laguna, familiartekoa, bizilaguna, besarkada baten bidez agurtzea ohikoa izaten da. Hori bai: besarkada bakoitzaren esanahia erabat desberdina da.

          Aitor dezadan. Ni neroni ere ez nintzen hain besarkada emailea. Baina azkeneko ia bi urteetan ohitura hartu dut. Akaso, horregatik, etxera itzultzen naizen bakoitzean, familian, lagunartean, egoera desberdinetan, besarkatzeko ohitura naturalki ateratzen zait. Batzuetan, ordea, jendearen harridura, ohitura falta eta arroztasuna sentitu dezaket. Seguruenera, nahiz eta besarkadak dohainekoak izan guk garestiago ematen ditugulako.

          «Ongi sentitzeko behar dugun gauza bakarra besarkada bat da», dio halakoak dohainik banatzeko sortutako kanpaina batek. Eta ez dago gaizki esana. Askotan tokatzen da, New Yorkeko kaleetan barrena, Free Hugs karteltxoa zintzilik, dohaineko besarkadak emateko prest dagoen jendea ikustea. Baita jasotzen dituen hiritar eta bisitariak topatzea ere. Asko. Eta besarkada terapia horren eraginak onuragarriak direla diote, beharra sentituta edo gabe, ezezagun horren estutua jaso dutenek.

          Horregatik, herritarren onurarako, besarkada emailearen lanpostua proposatzen dut gure kaleetarako. Alboan aurkitu ez, eta beharra duenari besarkada, luzea, motza, estua, goxoa, zakarra edo gertukoa, nahieran emango dionarena. Pena, kanpainarako berandutxo nabilela. Hurrengorako gorde dezagun ideia.

Umeak

Larrepetit 2011-09-24



          Haur izugarri dago.Gero etagehiago,behintzat, nirejaioterrian. Hori da jaso dudaninpresioa oraingo honetan ere.Belaunaldi berriak ugariago datoz atzetik,eta oro har jaiotze tasak ere gora egin duela diote datuek. Ez da albiste txarra hori.

          Jolastokira arratsaldeko bostetatik aurrera inguratu besterik ez daukat,ume kotxeen trafikoaz gain,batera eta bestera,korrika eta saltoka haurrak pozik ikusteko. Guraso denek,berriz,ez dute irribarrea jantzita izaten,baina hori beste upeleko sagardoa da.

          Umea hemen ume,eta New Yorken ere ume.Baina bada hemengoen eta hangoen artean desberdintasun handi bat: askatasuna, edo askatasunik eza. 

          Guraso askoren beldurra izaten da umea lapurtu,bahitu edo kendukodietela. Hori dela eta,nahiz eta jolastoki itxien barrualdean egon,ahateak bezala umeei pega-pega eginda,begirik kendu gabe ibiltzen dira asko eta asko. Ez da nahikoa izaten korrika alde batetik bestera dabilen umeari urrunetik noizean behin begiratu eta ondo dagoela ikustea.

         Duela lau hilabete, lagun batzuen umea zaintzen ari nintzela Union Squareko parke itxi batean (Manhattan),liburu bat irakurriz, eserita, polizia etorri zitzaidan umeren batekin nengoen galdetzera. Nik baietz.Saltoka,gustura, besteak baino askeago zebilen haren ardura nuela.Barkamena eskatu ostean,alde egin zuten. Susmagarri bihurtu nintzen.

         Fox 5 gehien ikusiten den telebista kateko gaueko hamarretako albistegi nagusia hasi aurretik, halaxe esaten dio iragarki batek ikusentzuleari egunero: «Badakizu zure umeak non dauden?».Eta ondoren datoz titularrak.Horien artean,datu hauek: 800.000 haurren desagertzeak salatzen dituzte urtero AEBetan, 2.000 inguru egunero.Gero horietatik gehienak azaldu egiten badira ere, 115 haur inguru hiltzen dituzte urtero
ezezagun batek bahitu ostean. 

         Beldur horregatik,New Yorkeko haurrak ez dira Usurbilgoak adina aske.