46664

Larrepetit, 2013-07-06

          Afrikan ibili da Estatu Batuetako presidentea. Eta komunikabideek erakutsi diguten irudietako bat hauxe izan da: Barack Obama bera, Nelson Mandelak guztira giltzapeturik eman zituen 27 urteetatik 18 pasa zituen Robben Islandeko kartzelako ziegako leiho txikitik kanpora begira.

          Bisitarien liburuan presidenteak zer idatzi duen ere kontatu digute: «Gure familiaren izenean, umiltasunez beterik, justiziarik ezari errenditu gabe aurre egin dioten gizon ausarten lekuan gaude».

          Mandelak eraman zuen 46664 preso zenbakia gogoan, emazte Michele eta bi alabekin egin du bisitaldia Obamak ziegara, eta han barruan umiltasunez beteta sentitu dela esan du. Ez naiz ni Mandelak hainbeste urte pasatako lau horma artean sekulan egon, baina seguru nago atetik barrura sartutakoan, eta hainbeste ordu luze han barruan pasatakoaren azalean neure burua irudikatzean, umiltasuna ez dakit, baina itolarri ederra behintzat sentituko nukeela.

          Obama umiltasunak jo du apartheid-ari aurre egin zion gizonaren tortura lekuan. Eta galdera datorkit burura: zer pentsatuko ote du umiltasun horretaz hainbeste urtetan epaiketarik gabe Guantanamon dagoen presoak?

         Sentitutako umiltasun horrek berehalako eragina behar luke: zenbait erabaki egun batetik bestera hartzen dituzten bezala, Guantanamo ixteko agindua berehala sinatzea.

          Agian, Afrikatik bueltan, Guantanamon geldialdia egin, bertako 46664 presoaren ziegara sartu, eta hango leihotik begiratu behar zuen presidenteak. Umiltasuna sentituko ote zukeen kasu horretan ere, edo beste zerbait? Urte batzuk pasa dira itxi egingo zuela agindu zuenetik.

         Justiziarik ezari errenditu gabe ausart aurre egin ziotenen aldarean jarri du miresmenez Mandela Obamak. Erabat ados.

          Baina justiziarik ezari, errenditu gabe, Guantanamon, ausart, egoera penagarrian irauten ari direnek ere leku bertsua ez ote dute merezi, presidente?

Ziber gogoetak!

Larrepetit, 2013-06-15

          Hasteko gertakaria bera: Edward Snowden 29 urteko gazteak, dokumentuak eta frogak eskuan, publiko egin du Estatu Batuetako inteligentzia zerbitzuek urteak daramatzatela kanpoko eta etxeko hiritarrak zelatatzen.

          Segidan, Estatu Batuarren iritzia honetaz guztiaz. Gallup zentroak emandako datuak dira: biztanleriaren ehuneko 44ak uste du Snowdenek zuzen jokatu duela, ehuneko 42ak oker, eta ehuneko 14a ez dago seguru. Gobernuak kuxkuxean eta zelatan ibiltzeko duen ohitura eta joerari buruz, berriz, hiritarren ehuneko 53a dago kontra eta ehuneko 37a alde.

          Hirugarrenik, erreakzioak: tik, tak, tik, tak, eguna joan eguna etorri, hemen ez da ezer gertatzen.

          Atzetik, galdera: norbait harritu al da Snowdenek Estatu Batuetako gizarteari eta munduari kontatu dionarekin?

          Eta erantzuna. Albistearen aurrean izan den erreakzio epelarekin, esango nuke ezetz.

          Ondorengoa: eta zu, irakurle, aho zabalik utzi zaitu? Ni ez. Esango nuke, beti pentsatu izan dudala gobernu eta konpainiengandik ziber espiatuak garela, eta badagoela datu pertsonalen merkatu ezkutu eta ilun bat. Makina batek hartzen du alferrikako lan mordoa, alajaina! Ez dakit seguru horren aurka zer edo zerbait egin dezakegun, baina argi daukat hemen inork gutxik eraman dituela eskuak burura!

          Bukatu aurretik, Estatu Batuetako klase politikoarentzat proposamen praktiko bat: hainbestekoa bada jendea kontrolatzeko eta zelatatzeko beharra, zergatik ez dituzue zuen saretik kanpo dauzkazuen 11 milioi etorkin paperik gabekoak behingoagatik legeztatzen, eta horrela, milioika toki gehiago «kuxkuxean» aritzeko.

          Azkenik. Eskerrik asko Snowden. Gaur, zuregatik, seguru dakit, testu eta ziber gogoeta hau, BERRIAko irakurleez gain, Estatu Batuetako inteligentzia zerbitzuek ere irakurriko dutela. Zorte pixka batekin txinatarrek ere bai. Azkenean, uste baino gehiago gara Berrialagunak!

Keinuak

Larrepetit, 2013-04-06

          Momentu zailetan, gogorretan keinuek, txikiak izan arren, esanahi eta pisu handia har dezakete. Gertutasuna, konplizitatea, zurekin nago, elkarrekin gaude adieraz dezakete. Baina, aldi berean, keinuek, berez, naturalki atera beharko lukete. Estrategiarik gabe, eskatu edo bortxatu gabe.

          Pasa den martxoaren 1ean indarrean sartu ziren murrizketen haritik hartu du erabakia Barack Obama presidenteak: bere soldataren %5 bueltatu egingo du. Hainbat funtzionariori automatikoki egin zaien beherapenarekin solidario izan nahi du proportzio berean. Eta erabakiak, atzerako eragina izango du, eta murrizketak indarrean sartutako egunetik egingo du.

          Presidentearen soldata legez onartzen da, eta ezin izaten da agintaldian zehar aldatu. Eta «bahiketa» modura ezagunak egin diren murrizketek ere ez diote bere diru sarrerei eragin. Horregatik, txeke bidez bueltatuko du dirua. 400.000 dolar irabazten ditu urtean. 16.600 inguru bueltatuko ditu.

          Chuck Hagel Estatu idazkariak eta bere ondorengoak, Ashton Carter-ek, edo John Kerry Estatu idazkariak ere Obamaren bide bera jarraituko dutela iragarri dute. Gehiago ere etorriko dira, seguruenera.

          Keinuak dira. Keinu txikiak seguruenera. Txikiegiak? Arazoa konponduko ez duten keinuak. Baina ezer ez egitea baino, hobe keinu txikiak egitea ezta? Handiak txikien ondoren etor litezke. Edo inoiz ez.

          Bai, arrazoi: esfortzu ekonomiko izugarririk ez die eskatuko hori egiteak. Soldata oso onak eta aberastasun ugari dauzkate. Eta askok keinu handiagoak esperoko dituzte! Edo, sikiera, halako keinuak kutsakorrak izatea.

          Ondo aztertua izango dute Etxe Zurian keinu horrek presidenteari ekar diezaiokeen errentagarritasuna, onura. Horrexegatik, ez dela naturalki ateratakoa usaindu liteke.

          Hara zergatik keinuek sinesgarritasun gutxi ere izaten duten batzuetan.

Rosa Parks

BERRIA, Larrepetit 2013-03-02

          Egunero bezala, 1955eko abenduaren lehendabiziko egun hartan, Rosa Parks izeneko emakume afroamerikar gazte hark autobusera igo eta eserlekua hartu zuen Montgomeryn, Alabaman. Autobus gidariak, ordea, altxa zedila eskatu zion, eta bere lekua utz ziezaiola arraza zuriko beste bidaiari bati. Parks andereak ezetz, uko egin zion agindu hori betetzeari, eta ez zuen eserlekua utzi.

          Jokabide horregatik, berehala atxilo eraman zuten. Baina hura aldaketa askoren hasiera izan zen. Orduan artzain bautista bat besterik ez zen Martin Luther King izeneko gizon hark gidatuta, Montgomeryko autobus publikoetaraino iritsi ziren protestak. Presio horren eraginez, bazterketak bertan behera utzi behar izan zituzten autobus publikoetan.

          Urtebete geroago, AEBetako Epaitegi Gorenak garraiobideetan arrazagatik izaten ziren bazterketak konstituzioaren aurkakoak zirela esan zuen. Zalantzarik gabe, garaipen handia izan zen hura. Baina izugarri zegoen egiteko oraindik, eta Rosa Parks bezalako gizon-emakume askok parte hartu zuten ekintzaile gisa eskubideak lortzeko bide horretan. Eta gaur egun ere, jarraitzen dute.

          Asteazkenaz geroztik, Parks anderea Kapitolioan dago. Haren estatuari begiratzean, denek gogoratu beharko lukete, duela ez hamarkada asko, gauzak oso bestelakoak zirela herrialde honetan eta azalaren kolorearen arabera banatzen zirela eskubideak.

          Barack Obama presidenteak zera esan du inaugurazio ekitaldian: «Rosa Parksen keinu sinple batek AEBak eta mundua aldatu zituen». 60 urte geroago, aldaketak eskatzen dituzten keinu sinpleak ere, munduan zehar, eta herrialde honetan ere bai, asko izaten ari dira. Baina badirudi duela hamarkada batzuk mundua eta AEBak aldatzeko zuten indarra galdu dutela. Edo gaur egun keinu sinpleak ez direla garrantzizkotzat jotzen. Bide berri eraginkorrak aurkitu beste erremediorik ez dago.

Margoak eta armak

BERRIA, Larrepetit, 2013-01-19

          Hauxe zen irudia: Barak Obama eta Joe Biden presidenteordea atrilaren atzean, eta ondoan, Newtongo eskolako hilketaren ostean presidenteari eskutitza bidalitako lau ume eserita.

          Egindako hitzaldian, Grace McDonnell Newtongo atentatuan hildako 7 urteko umea izan zuen gogoan: «Pintore bihurtzearekin amets egiten zuen». Umeak egindako margoetako bat opari jaso, eta bere bulego pribatuan jarrita dauka Obamak, eta hari begiratzen dion bakoitzean su armez hildako haur horiek guztiak omen datozkio burura.

          RNA-k, AEBko Erriflearen Erakunde Nazionalak, Obamaren alabak erabili ditu berea defendatzeko: presidentearen umeek segurtasun armatua badute, zergatik edozein hiritarrek ez du eskubide bera izango? «Elitista hipokrita» deitu diote iragarki baten bidez.

          Etxeko txikienak eta haien segurtasuna argudio nagusi bilakatu da bi aldeen artean. Baina komeni da honako datu hauek buruan izatea: 20.000 ume eta nerabe inguru tirokatzen dira urtean AEBetan, eta horietatik 2.966 hil egiten dira (2.037 erailda, 748 beren buruaz beste eginda, 123 istripuz, 19 poliziak hilda).

          Brady Campaign elkarteak argitaratutako datuak dira: urtean ia 100.000 pertsona tirokatzen dira AEBetan. Horietatik 31.593 hil egiten dira (12.179 erailda, 18.223 beren buruaz beste eginda, 592 istripuz, 326 poliziak hilda). Guztira, 283 milioi arma daude zibilen esku.

          Obamak hartu dituen eta etorkizunean kongresuak hartu ditzakeen neurriak zalantzarik gabe kopuru hori txikitu dezakete. Baina arazoa hori baino sakonagoa da: armak eduki eta erabiltzearen kultura hezurretaraino sartuta baitago hemengo gizartearen parte handi batean. Eta hori ez da sinadura, debeku edo diru laguntza batzuekin aldatzen. Gogoa, konbentzimendua, esfortzu handia eta urte asko beharko dira! Eta zoritxarrez, Grace McDonnellena bezalako margo gehiago milioika bulego eta sukaldetan.

Yes, he did

Eastetik, 2012-11-08

          Times Square-ko pantaila handietako batzuetan telebista hainbat katetako irudiak eta soinua , eta behean jende dezente emaitzei begira. Oihuak eta txaloak entzuten ziren, Obamak estaturen batean irabazi zuela esan ez gero (New York demokrata da).

          Harlemen ere telebistari begirik kendu gabe zeuden. Eta bat batean, Obama irabazletzat jo zutenean, eztanda! Jendearen txaloak, oihuak, besarkadak, irribarreak, dantzak. «Obama, Obama», «We got it», eta antzekoak ozen entzun ziren. «Lau urte gehiago» oihukatzen zuten bandera amerikarrak astinduz. Autoak bozina joaz, sakelakoarekin argazkiak atera eta atera… Eta Malcom X etorbidetik, Empire State ikus zitekeen urdin-urdin (irabazlearen kolorea)!

          Ez da duela lau urteko ospakizuna izan, ordukoa izugarria, ikusgarria, historikoa izan zelako. Baina oraindik, maila apalagoan bada ere, Barack Obamak, ilusioa pizten du jende askoren artean. Edo bestela, ordukoak irauten die oraindik. Emakumeak (%55), 30 urtez azpikoak (%60), eta gutxiengoak (afroamerikarrak, latinoak) konbentzitu ditu. Eta swing estatu erabakigarriek lau urte gehiagoko epea eman diote.

          Yes we can izan zen lehendabiziko legegintzaldiko lema. Bigarrenerako, Yes he did (bai, egin zuen). Gustatzen zait, zaila zirudiena egin baitu. Baina egin ahal izatetik egitera aldea dago. Eta esaldi horrek erabateko zentzua izan dezan, orain, agindutakoa betetzea falta da: Mr. President, gogoratzen osasunaz, hezkuntzaz, gizarte politikez, ekonomiaz, zergez, nazioarteko politikaz esandakoak? Hiritarrek ez dauzkate ahaztuta. Eta horiek gauza ditzazun denbora gehiago behar duzula erabaki dute.

          Ordezkarien Ganbaran demokratek ez daukate gehiengorik, eta horrek gobernuari bidea zailduko dio. Baina hemendik lau urtetara aurkeztu ezinak ausardia politiko gehiago emango diolakoan nago. Bai, arrazoi. Niri ere, ilusio apur horretatik zerbait geratzen zait, nonbait!

Parte hartzea

Berria, Eastetik, 2012-11-07

          Hotz esnatu da New Yorken hauteskunde eguna. Baina lehia politikoan bero iritsi da giroa. Eguneroko presakako martxaz gain, zeregin berri bat izan dute hiritarrek: nahi izatera, botoa eman ahal izan dute, arazoak arazo.

          Sandy-ren eraginez beraien ohiko bozkalekuetatik urrun daudenek edozein tokitan botoa emateko agindua sinatu du Andrew Cuomo gobernadoreak. Eta hiriko garraiobide publikoak voter shuttle izeneko autobusa jarri du, dohainik, urakanak eragindako tokietatik bozkalekuetaraino jendea eramateko.

          Izan ere, hauteskunde hauetako giltzatako bat parte hartzea da —ez New Yorken kasuan, baina bai Ohion, Virginian edo Floridan, eta baita beste swing edo estatu aldakorretan ere—.

          Hauteskunde egunean, goizean, New Yorkeko metro geltokian bi hiritarren artean entzundako elkarrizketaren hariari tira eginez: «Obamari eman beharko diozu botoa?», batek galdera edo baieztapena. «Ez dakit oraindik», erantzuna. «Sikiera badakigu nor den Obama. Baina Romney?». «Nik ez daukat garbi nor den bata eta nor bestea. Eta gutxiago oraindik zer egin nahi duten».

          Nago Obamaren bigarren agintaldiak zein itxura duen garbi ikusi ezina eta Romneyrenari tankera hartu ezina, hainbat hiritarren artean zabalduta dagoen sentipena dela. Eta hortik datoz askoren zalantzak eta erabaki ezina.

          Egia da usaindu litekeela nondik joan daitezkeen gauzak batak edo besteak irabaziz gero. Baina duela lau urte, ustez argi zirudiena gero Obamak ez bete izanak, zalantzan jartzen ditu asko. Eta, aldiz, Romneyren aukerak ez ditu erabat konbentzitzen.

           Lauso daudenei azkeneko bultzada eman eta beraien aldeko bozka ematea izan da alderdi bakoitzeko milaka boluntarioren lana bozkalekuak itxi arte. Besteak beste, parte hartzeak eman baitio Etxe Zurian geratzeko baimena maizter ezagunari, edo giltza jokoa berriari.

Bultzadak eta babesak

Eastetik, 2012-10-04

          Imanol, mendebaldetik ondo dioan bezala, badirudi ekialdeko haizeteek Obamari bultzada erabakigarria eman diotela. Eta orain, metro batzuk aurrera egin ditzake: urrian aurreko zortzi hilabetetan baino lanpostu gehiago sortu dira, eta hori AEBetako ekonomia errekuperatzen ari den seinale gisara ikus liteke. Langabezia tasa ehuneneko bat igotzeari ez diote garrantzirik eman, lan bila jende gehiago ari baita gaur egun.

          Obamatarrak, gustura. Datu ekonomikoak zoragarriak ez izanagatik, uste baino hobeak direlako azkeneko esprintean. Suziririk bota gabe, baina hoberanzko joera erakusten dutelako. Romneytarrak ez daude ados: Obamak boterea hartu zuenean baino langabe gehiago dago orain, eta presidentearen eredu ekonomikoak ez du balio. Berak ekarriko duen aldaketak, bai.

          Oholtza gainera igo, eta alderdi errepublikanoko hautagaiari ostiral gauez bultzada eta babesa eman ziotenak John McCain, Rick Perry eta Rick Santorum alderdikideak izan dira, Rudy Giulliani New Yorkeko alkate ohia, eta John Boehner Ordezkarien Ganbarako presidentea. Iragarrita bazeuden ere, Condoleezza Rice Estatu idazkari ohia eta Jack Nicklaus golf jokalariek ez zuten parte hartu.

          Obama Cincinnatin izango da gaur, eta, besteak beste, Stevie Wonderren babesa jasoko du. Bihar, hainbesteko lehia eragiten ari den Ohio swing estatuan, Bruce Springsteen eta Jay Z raperoek eskatuko dute hautagai demokratarentzako botoa. Baina ezin dugu ahaztu kanpainaren bukaera honetan Bill Clinton bera eskaintzen ari zaion babes eraginkorra: atzo Virginian bi ekitaldi egin ostean, gaur, Obamak justu-justu irabazi zuen Ipar Karolinan izango da, «ez nik ezta beste inork ere ezingo zukeen lau urtean kalte guztia konpondu» argudiatuta, Obamarengan lau urte gehiagoko konfiantza eskatuz.

          Bi egun barru jakingo dugu nori emandako bultzadek edo nork jasotako babesek izan duten eragin erabakigarria.

Hitzak eta irudiak

Eastetik, 2012-11-02

          Azken egun hauek irudi asko utzi dizkigute. Uholde eta haizeteek eragindako txikizioekin dute zerikusia ikusgarrienek, baina kanpainarekin lotura zuzena dutenak ere iritsi zaizkigu. Ireki dezagun albuma:

          Klixk: Obama, Sandy urakanaren krisia Etxe Zurian kolaboratzaileekin aztertzen eta kudeatzen. Klixk: Obama demokrata, New Jerseyn, Chris Christie gobernadore errepublikanoarekin batera urakanak eragindako kalteak ikusten. Aspaldian hain urrun dauden bi alderdietako pisuzko ordezkariak elkarrekin lanean eta elkar goraipatuz. Klixk: Obama etxerik gabe geratutako biktimekin hizketan eta besarkadaren bat edo beste ematen.

          Aldatu dezagun kamera. Klixk: Urakanaren ondorioz Romney bere kanpaina ordu batzuetan bertan behera uzten. Klixk: Romney, Ohion, uholdeetako kaltetuentzako janari bilketan parte hartzen. Klixk: Romney Tampan dago hauteskunde ekitaldi batean: biktimentzat laguntza jasotzeko helburuarekin, pantailatan Gurutze Gorriko telefonoak besterik ez dira agertzen.

          Argazkiei, irudiei begiratuz gero, beti sortzen dira sentimenduak. Onerako eta txarrerako. Eta sentitutakoaren arabera jokatzen dugu askotan (ez beti). Bi hautagaiek ederki dakite hori. Obama bere funtzioa ondo betetzen ari da krisi egoera honetan. Baina ez dago ukatzerik, eman duen irudiak, erakutsi dituen argazkiak bozketan bere aldeko izango dituelako esperantza duela. Romneyk ezer askorik ezin zuen egin egoera kudeatzean. Eta egindakoan ere, ez da gaizki aritu. Baina erakutsi dizkigun argazkiek haren arerioarenak baino sentimendu bareagoak sortu ditu.

          Irudi batek mila hitzek baino balio handiagoa omen dute. Irudirik izan ezean, hitzei heldu beste erremediorik ez dago. Wisconsinen, Nevadan, Coloradon, Ohion… hitzen bidez irudiak sortzea eta botoetan eragitea izango da hautagaien lana. Ea ba nork sortutakoek duten eragin handiena.

Irudiak zintzilik

 BERRIA, Larrepetit, 2012-06-09

          George W. Bush berriro etxe zurira iritsi berri da. Zorionez, koadro batean sartuta, handik pasatako presidenteen horman zintzilik betirako geratzeko. Bere aginte urteak ez ahazteko, ondo etorriko zaio etxe zuriko agintari beltzari noizean behin irudiari begiratu eta bizkarra ematea.

          Barak Obamak ere izango du bere tokia horman. Momentuz, presidenteen ilara horretan ez dago bererik, eta, kasu honetan, presentzia eza ez da seinale txarra: agintean jarraitzen duen presidentea bera dela esan nahi baitu.

          Etxe zuriko korridore guztiek nora eramaten duten ikasi berri duen honetan, ez du oraindik bere burua Bushen ondoren zintzilik ikusi nahi. Horregatik, ez dizkio etxeko giltzak Mitt Romneyri eman nahi. Baina errentarik ordaindu gabe bizitzen jarraitzeko, laguntza dezente jaso beharko du.

         Horman dagoen Bill Clintonena, esate baterako. Alderdi berekoak izanagatik ere, barru-barruan, bere irudiaren ilaran Hillary emaztea ikusi nahi du, eta hori 2016. urtera arte ezin jakin. Eta Hillaryk errazago luke tontorra lortzea, hurrengo lau urteetarako alderdien arteko testigu aldaketa egongo balitz.

          Michele emaztearen irudia ere lehendabiziko damen ondoan dago jarrita. Elikadura osasuntsuaren alde, janari hiperkalorikoen kontra, naturaren alde ari da kanpaina berdeak etenik gabe egiten, senarrari haize freskoa helarazi nahian.

          Obamak badaki, ordea, etxe zuriko hormetako irudiek adina indar edo gehiago dutela Broadway edo Hollywoodekoek ere. Horregatik bihurtu dira, George Clooney edo Sarah Jessica Parker bere kanpainako zeluloidezko irribarre eta diru biltzaile: Sarah-ren New Yorkeko etxean da afaria datorren ostegunean.

          Roomey-ren itzala gero eta gertuago sumatzen hasita dagoen honetan, ikusi egin beharko da, besteen irudien laguntzarekin, berea nabarmentzea lortzen duen.

Armairuko gaya

BERRIA, Larrepetit, 2012-05-12

          Hara sekuentzia: igandean, etxe zuritik atera zen notizia; Joe Biden presidenteordeak publikoki defendatu zuen sexu berekoek ezkontzeko duten eskubidea. Adituek diote Obamak gizarteari pultsua hartzeko erabili zuela bere ondorengoa.

          Bi egun geroago, Ipar Karolina izan zen informazio iturria: «Ezkontza emakume eta gizonezko baten arteko lotura da», erabaki zuten, eta hori hala dela defendatzen duen 30. estatua bilakatu zen.

          Eta, azkenik, presidenteak hitz egin du: «Sexu bereko bikoteek ezkontzeko eskubidea izan beharko lukete», esan du ozen. Jarrerarik aurrerakoienerantz pausoa eman du. Edozein soldaduk homosexuala zela esatea debekatzen zuen «Don't ask, dont tell» legea ezabatzearekin eskua eman dio legegintzaldi honetan kolektibo honi, eta orain bizkarretik heldu.

          Mitt Rommeyk, hautagai errepublikanoak, segitutik hartu du kontrako postura: ezkontza gizon eta emakume baten artean ulertzen jarraitzen duela esan du. Bere ibilbide politikoaren hasieran berdintasuna defendatzen zuen, baina iritzia aldatu eta gaur egun kontra dagoela dio.

          2008ko hauteskundeetan Barac Obamak irabazi egin zuen Ipar Karolinan. Baina berari babesa emateko dauden askok, erlijio kontuagatik, eta sexu berekoen arteko ezkontzak defendatzeagatik, botoa alda dezakete. Horregatik, orain arte, gisa horretako estatuetan eskubide berdinak defendatu ditu, baina ez du sekula ezkontza eskubidea aipatu.

          Hautagaiak alde banatan bezala, gizartearen % 50ak defendatzen du sexu berekoek ezkontzeko duten eskubidea. Kontra, % 48a agertzen da.

          Hasi dira boto-emaileei, talde desberdinei, erlijioei keinuka. Es-kubide izan beharko lukeena, ordea, estrategia politiko hutsean gera liteke. Edo promesa galduetan. Akordatzen aurreko kanpainaz?

          Armairutik atera dute kanpora gaya. Laster, ondoen nori datorkion ikusteko garaia izango da.

Obamaren Brokolia

BERRIA, Larrepetit, 2012-03-31

          Goxoa da. Eta, gainera, osasuntsua. Jateko barazki gomendagarrienetako bat omen da brokolia. Hori esan digute, behintzat, azkeneko urteetan. Eta ni sinistuta nago.

          Nonbait, Antonin Scalia, Auzitegi Goreneko epailea, ere bai. Horregatik, Obamaren osasun erreformaren alderik garrantzitsuena eta eztabaidagarriena herritarrak brokolia jatera behartzearekin konparatu berri du. Herritarrak zerbait erostera behartzea ez baita zilegi, epailearen ustez.

          Obamak aseguru medikua derrigorrezkoa izatea nahi du. Eta halakorik kontratatzen ez duenak isun ekonomikoa jasoko luke. Horrela, aseguru etxeek ezingo liokete zerbitzurik ukatu egoera larrian dagoen inori. Eta, aldi berean, gazteen solidaritateak edadetuen polizen prezioak jaistea ekarriko luke. Baina, horren aurrean jartzen da norberak, herritarrak, asegurua kontratatzeko duen askatasuna. Hortxe dago irakiten eztabaida brokolikoa.

          Baina badago gizarteko hainbat sektoreri aurrekoak baino min handiagoa eragiten dion beste zerbait: asegururik ordaindu ezin duenari gobernuak laguntzak ematea. Hori ez zaie gustatzen, eta pentsatze hutsak ezinegona sorrarazten die. Oraingo gobernuarentzat, berriz, bide horretatik, inor ez litzateke asegururik gabe geratuko, eta osasun zerbitzu unibertsala, denentzako, bermatua geratuko litzateke —bertsio estatubatuarrean, noski—.

          Epaile kontserbadoreenen ustez, gobernuari orain osasun aseguru bat ezartzea uzten bazaio, gerora beste edozer ezartzen utzi beharko zaio. Ekain-uztail aldera, presidentetzarako hauteskundeak gainean direnean, iritsiko da epaitegietatik sententzia. Balekoa edo ezinezkoa ote den sistema hori ezartzea erabakiko dute.

          Scalia epaileak bai asmatu brokoliaren adibidearekin. Osasun erreforma hori batzuengan haizeak sortzen ari baita! Izan ere, urdail guztiak ez dira berdinak.

Obamaren karpeta morea

BERRIA, Larrepetit, 2012-02-18

          Datorren astelehenak presidenteen eguna izendapena dakar. Otsaileko hirugarren astelehena jaiegun federala izaten da, George Washington lehendabiziko presidentearen urtebetetze egunaren omenez.

          Eta bada orduz geroztik herritarrek izan duten eta mantendu duten ohitura bat ere: presidenteari eskutitzak idaztea.

          Barack Obamak bi karpeta jasotzen ditu egunero bere bulegoan. Goizean goizekoak 08:30ean segurtasun gaien inguruan egiten duen bilerarako dokumentazioa izaten du bere barnean.

          Eta bigarren karpeta, «etxeko lanak» izengoitiaz ezaguna, 20:00etan uzten diote bulegoan, hurrengo egunean landu beharreko gaien inguruko dokumentazioarekin. Barruan, ordea, more koloreko beste karpeta txiki bat egoten da, eta, han, Obama presidenteari bidalitako gutun guztietatik haren kolaboratzaileek aukeratutako hamar.

          Normalean, hiritar anonimoek beraien arazoak kontatuz, eguneroko bizitzan dauzkaten oztopoen berri emanez, edo laguntza eske presidenteari bidaltzen dizkiotenak dira. Baita laudorio, kexa eta irainak ere. Denetatik, noski.

          Historian zehar, presidente batzuek besteek baino eskutitz gehiago jaso dituzte, baina, zalantzarik gabe, teknologia berrien eraginez, Bil Clintonen garaian izugarri hazi zen kopurua: 2 milioi eskutitz-e-mail egunero.

          Eta erantzunak?

          Presidentetza lortu eta hurrengo egunean, iritsitako eskutitz guztietatik —kamioikada bat iristen da egunero Etxe Zurira— hamar aukeratu, eta iluntzero berari bulegora eramateko agindu zuen Obamak. Espresuki horretarako prestatutako kolaboratzaile talde batek aukeratzen ditu hamarrak. Horietatik bi presidenteak eskuz idatzita erantzuten ditu. Eta besteak, aurrez prestatuta dauden eredu batzuen bidez, sinatuta bidaltzen ditu.

          Agintaldi honetako ezaugarri bat izango da Obamaren karpeta morea. Beste koloretako karpetekin batera, noski!

Barak Bieber

          Pazientzia! Eta horretatik asko behar izan zuten atzo gidari eta oinezko askok Manhattango erdialdean (Midtown deiturikoan). Eta errua bi lagunen bisitak izan zuen: alde batetik Barak Obama presidentea etorri zen bere kanpainarako diru bilketa egitera. Whoopi Goldeberge-en “Sister Act, the Musical” ikuskizuna entzutera etorri zen presidentea (besteak beste). 250 dolar kostatzen zen sarrerarik merkeena eta 10.000 dolar garestiena (presidentearengandik gertueneko ahulkien kostua da hau).

          Diru usainean beraz, Obama New Yorken atzo, eta bestelako usainak saldu nahian berriz Justin Bieber:  lurrin baten promozioa egitera, aurkeztera etorri zen. Ilaran egun batzuk lehenagotik zain zeuden lehenengo 350 gaztetxok izan zuten berarekin argazki bat ateratzeko aukera. 

          Biak ala biak joan ziren poliziaz eta segurtasun indarrez inguratuta. Biak izar. Biak eskenatokietako protagonista. Eta biak saltzaile: gaztetxoentzako lurrin gozoa batek eta AEB-entzat etorkizunik onena besteak. 

         Kontua behintzat, autoz eta oinez inguru horietan ibili behar izan zutenek pazientziaz hartu behar izan zutela! This is New York!

          Bideoan, presidentearen pasaera hartu ahal izan nuen. 

Obama Zero Gunean

       
        Obama Ground Zero edo WTC-en izan da. Osama Bin Laden erahil ostean dorre bikiak zeuden lekura inguratu nahi izan du eta omenaldia egin hildakoen senitartekoei eta suhiltzaile eta poliziei. 

         Presidentea hirira etortzen den bakoitzean bezala, izugarrizko mugimendua egon zen atzo downtown aldean: poliziak, zerbitzu sekretuak, tiratzaileak teilatuetan, polizia kontrolak subway sarean... Hala ere, jendetzea inguratu zen Obama presidentea ikusi nahian, edo besterik gabe, zer suma. Asko turistak. Baina New Yorkeko hiritarrak ere han ziren. Ni egon nintzen inguruan, afroamerikar asko. AEBko eskuko banderatxoa hartu eta hura astintzera joanak ziren. Eta nola ez, Obamari beraien babesa erakustera.

          Ez ahaztu, hemen ere, kanpainan gaudela. 2012ko hauteskunde presidentzialetarako lasterketa hasita dago. Eta hori antzematen da. Adibidetarako, pasaden astean Obamak New Yorkeko Midtownen egin zuen afaria. Milaka dolar ordaindu beharra zegoen platerako. Alderdi Demokratari dirua emateko moduetako bat da. Izan ere, hauteskunde lasterketa, beroketa fasean dago. Jarraipena egiten joango naiz. Kontatuko dizuet.  

    

          Hona hemen Zero Gunean, presidentearen bisitaren aitzakian ateratako hainbat argazki.

(Argazki guztien egilea: G. Udabe)